Arborysta 2.0

Prezentacja o programie, który pomoże w ewidencji i zarządzaniu terenami zieleni.

Róże

Nawierzchnia w sąsiedztwie drzewa

Umocnienie nawierzchni w sąsiedztwie drzew powoduje pogorszenie warunków glebowych i rzutuje na rozwój i wzrost roślin.

Przyjmuje się, ze zasięg korzeni w glebie odpowiada w przybliżeniu zasięgowi korony (choć może być nawet 2x większy).

Pozostawienie w bliskim sąsiedztwie pnia niepokrytej powierzchni (misy) zabezpieczonej kratami zapewnia dostęp wody opadowej i powietrza zaledwie w pierwszych lata, w kolejnych bowiem miejsca te ulegają ubiciu. Wykonując nawierzchnię należy zawsze liczyć się z przyrastaniem grubości pnia i korzeni, by uniknąć powstawania nierówności i wznoszenia nawierzchni.

Budowanie nawierzchni w pobliżu drzew naraża korzenie na całkowite zniszczenie lub uszkodzenie, szczególnie w przypadku ustawiania krawężników jezdniowych typu ciężkiego.


Bardzo dobrym rozwiązaniem okazują się nawierzchnie z drobnej kostki lub brukowca układanego na 10-20 cm warstwie gruboziarnistego piasku lub żwiru. Gdy potrzebna jest nawierzchnia o większej wytrzymałości na obciążenia (np. na parkingach) dobrze sprawdzają się płyty ażurowe układane na kilkucentymetrowej warstwie żwiru lub pisku gruboziarnistego. Rozwiązania te gwarantują łatwość podlewania, a w razie potrzeby także dostarczania nawozów mineralnych.

Zabezpiecznia na czas trwania robot ziemnych

Na tereny zieleni na obszarach miejskich i podmiejskich przeznacza się często miejsca składowisk, magazynów, a nawet wysypisk odpadów. Gleba tam jest zanieczyszczona lub zupełnie zdegradowana i wymaga wtedy rekultywacji.

Na terenie robót ziemnych miejsca, gdzie przewody i instalacje znajdują się na niewielkich głębokościach powinny zostać zabezpieczone i oznakowane.

Niezabezpieczona roślinność drzewiasta narażona jest na uszkodzenia mechaniczne. Pnie drzew powinny więc zostać obłożone słomą lub miękką tkaniną, a następnie obłożone deskami i obwiązane drutem. Zwisające gałęzie, narażone na uszkodzenia spowodowane przez poruszający się sprzęt i pojazdy powinny być w podwiązane lub podparte. Nie należy usuwać takich gałęzi!

Powierzchniowa (urodzajna) warstwa gleby jest najbardziej żyzną warstwa w profilu glebowym, dlatego należy ją odpowiednio zabezpieczać w miejscach prowadzenia robót ziemnych i w miejscach, gdzie jest ona narażona na zniszczenie. Grubość warstwy urodzajnej to na ogół 10-30 cm.
Przechowywanie warstwy urodzajnej:
-w pryzmach o wysokości do 1,5m i szerokości 2-4m
-górna powierzchnia powinna być lekko wklęsła, by pryzma lepiej przyjmowała wody opadowe
-ochrona przed zachwaszczaniem.
Długotrwałe przechowywanie dużych pryzm powoduje w glebie procesy beztlenowe, obniżające wartość ziemi.

Zabezpieczeniu powinna także podlegać darń o dobrej jakości. Przed zdjęciem warstwy trawę należy nisko skosić.
Przechowywanie:
-zwinięta lub w kwadratowych płatach 30x40cm
-płaskie pryzmy
-trawa do trawy
-nie dłużej jak kilka, max. kilkanaście dni.
Najbardziej niesprzyjające przechowywaniu darni są wysokie temperatury i duża wilgotnośc powietrza.

Roślinność a elementy uzbrojenia

Do największych uszkodzeń i zniszczenia roślinności drzewiastej dochodzi , gdy w bliskim sąsiedztwie układa się przewody lub buduje kanały. Następuje wówczas zachwianie procesów fizjologicznych drzewa w wyniku przecięcia 20-40% korzeni. Największe straty w drzewostanie obserwuje się po przeprowadzeniu magistrali ciepłowniczych.

Zapobieganie:
-zachowanie odległości prowadzenia przewodów nie mniejszej od zasięgu korony drzewa
-zapewnienie drzewu nawożenia i nawadniania w trakcie trwania robót
-prawidłowe wykonanie cięcia korzeni z właściwa pielęgnacją ran
-wprowadzenie do podłoża od strony wykopu substratu glebowego ułatwiającego regenerację korzeni po zasypaniu wykopu
-zapewnienie drzewu odpowiedniej pielęgnacji w okresie 3-5 lat po zakończeniu robót.


Zagrożenia dla różnych elementów uzbrojenia wynikające z agresji systemu korzeniowego polegają przede wszystkim na przedostawaniu się korzeni do przewodów kanalizacyjnych o niewielkich średnicach lub do sieci przewodów odwadniających. Zachowanie odpowiednich odległości od różnych przewodów, stosowanie na przewody odpowiednich materiałów i przestrzeganie prawidłowość wykonawstwa pozwala jednak uniknąć obu problemów wynikających z sąsiadowania roślinności z elementami uzbrojenia.

Do drzew o dużych możliwościach wrastania do przewodów zaliczamy: topole, wierzby, klony, lipy.

Zielone ściany

zdjęcie pochodzi z galerii firmy

Firma Green Fortune zajmuje się zakładaniem i utrzymaniem terenów zieleni. Mnie urzekła zakładanymi przez siebie zielonymi ścianami. Pomysł niebanalny i w sumie nie trudny do wykonania, a zupełnie odmieniający przestrzeń, nadający jej nową wartość. Roziwązanie o tyle ciekawe, że pozwala na wprowadzenie zieleni roślin tam, gdzie tradycyjne rozwiązania na to nei pozwalają jak np. w podziemnych parkingach.

Bank genów Kostrzyca

Bank genów - ośrodek, gdzie genotypy są przechowywane poza ich naturalnym środowiskiem. Przechowywany materiał biologiczny, umożliwia wyhodowanie i przywrócenie naturze roślin i zwierząt z zagrożonych taksonów.


Początków historii powstania Leśnego Banku Genów należy doszukiwać się w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, kiedy to lasy Gór Izerskich, Karkonoszy i Sudetów Wschodnich zostały dotknięte klęską ekologiczną. Wtedy to powstała idea utworzenia instytucji, która zajmowałaby się ochroną zagrożonych ekosystemów leśnych w Polsce. Wytyczne programowe zostały opracowane w 1992 roku przez przedstawicieli Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych i Instytutu Dendrologii Polskiej Akademii Nauk w Kórniku. Zostały również opracowane założenia techniczne, które musiał zaakceptować zespół ekspertów oraz przedstawiciel Banku Światowego. Jeszcze w tym samym roku ogłoszono projekt Leśnego Banku Genów. Postanowiono go zlokalizować w Kostrzycy.

Budowę tego obiektu rozpoczęto w marcu 1994 roku, natomiast uroczyste otwarcie miało miejsce 13 grudnia 1995 roku. W akcie erekcyjnym czytamy:
Leśny Bank Genów został powołany głównie dla stworzenia technicznych warunków czynnej ochrony bioróżnorodności w trybie długookresowego przechowywania zasobów genowych najcenniejszych obiektów drzew, krzewów i roślin dna lasu. Ma to umożliwić przywrócenie ich środowisku w momencie, kiedy zagrożenia powodowane przez zanieczyszczenia środowiska zostaną już unieszkodliwione na tyle, że będzie można podjąć próby przywrócenia tych gatunków środowisku.

Leśny Bank Genów zajmuje się również działalnością ekoedukacyjną. Przede wszystkim są to szkolenia i doradztwo dla nadleśnictw, głównie z zakresu leśnej genetyki stosowanej, selekcji, nasiennictwa i nowoczesnego szkółkarstwa leśnego. Szkolenia przeprowadzane są z reguły w formie prelekcji, odczytów i kursów. W 1998 roku w LBG uruchomiono również w ramach Akademii Rolniczej w Krakowie Studium Podyplomowe z zakresu genetyki leśnej. Przeznaczone ono jest dla kadry inżynieryjnej nadleśnictw, regionalnych dyrekcji LP, Parków Narodowych, dla pracowników nadzorujących gospodarkę leśną w urzędach wojewódzkich i gminach oraz dla kadry nauczycielskiej techników leśnych i innych szkół o profilu ekologicznym.

Program edukacyjny Banku Genów adresowany jest również do młodzieży szkolnej i akademickiej. Specjalnie w tym celu została utworzona ścieżka edukacji leśnej. Umieszczone na niej tablice mają umożliwić zapoznanie się z głównymi elementami wiedzy o lesie i leśnictwie oraz udziale Polski w ochronie różnorodności biologicznej i promowania zasad zrównoważonego rozwoju.

W Leśnym Banku Genów szczególną uwagę poświęca się jodle. Jest to gatunek niezwykle delikatny, rozpowszechniony w Sudetach. Właśnie stąd wziął się pomysł stworzenia arboretum, w którym byłyby zgromadzone różne gatunki jodły. Przedsięwzięcie to jest realizowane od 1998 roku. Planowane jest również zgromadzenie w jednym miejscu gatunków nagonasiennych.

Leśny Bank Genów jest jednostką wyjątkową w skali Lasów Państwowych. Nie ma drugiej takiej jednostki, więc stosowane tutaj rozwiązania siłą rzeczy muszą być oryginalne i unikatowe. Na terenie Banku Genów funkcjonuje wyłuszczarnia nasion oraz szkółka kontenerowa. W wyłuszczarni szyszki odsiewane są najpierw na separatorze, a potem poddawane są całemu cyklowi wyłuszczania nasion. Są one później przechowywane w tutejszej przechowalni. Nasiona są również poddawane ocenie, co pozwala na zapewnienie jak najlepszego materiału do produkcji sadzonek.

bardzo mądre słowa... w fitopatologii

inokulacja [łac.], roln. naniesienie patogena na roślinę w celu dokonania zakażenia; stosowana podczas doświadczeń fitopatologicznych (sztuczne zakażanie), niekiedy także oznacza naturalne przenoszenie patogena przez wiatr, wodę lub zwierzęta.

inokulum [łac.], roln. zawiesina cząstek wirusa, komórek bakterii lub zarodników grzyba (czasem fragmentów strzępek) patogenicznych dla rośliny, przygotowana przez człowieka w celu dokonania sztucznego zakażenia rośliny.

Table Mountain National Park (Przylądek Dobrej Nadziei)

Table Mountain National Park (Park Narodowy Przylądka) został utworzony w 1998 roku. Klify w okolicy Cape Point mają wysokość ponad 200 m.

Fauna
Gatunkami szczególnie chronionymi są tutaj antylopy, morskie ptaki, żółwie lądowe, i pawiany. Rzadko można spotkać tu żbika lub karakala (perski ryś). Wiele gatunków takich jak lwy i lamparty wymarły lub zostały wytepione przez ludzi.

Flora
W parku tym znajduje się aż 2700 gatunków roślin, tworzących fynbos, czyli tzw. mały busz. Wiele gatunków roślin, mchów i porostów rosnących na skałach.

Everglades National Park (Południowa Floryda)

Park został utworzony w 1947 roku. Jego powierzchnia wynosi 6110 kmkw. Znajdują się tu największe subtropikalne pustynie w Stanach Zjednoczonych.

Flora
Znaczną część Everglades pokrywają trawy, jednak tam, gdzie naturalne zagłębienia w wapiennych skałach wypełniła gleba, powstały urodzajne, zadrzewione wyspy, zwane hammock. Składają się one głównie z drzew liściastych takich jak mahoń, czy klon czerwony.


Fauna
Bardzo rzadkim gatunkiem jest pantera florydzka (Puma concolor), objęta tu szczególną ochroną, gdyż jej liczbność spadła poniżej 100 osobników. Wśród traw można spotkać tzw. "kałuże aligatorów", czyli płytkie sadzawki na podmokłym terenie, w których aligatory czekają na swoje ofiary.

Słowacki Raj

Utworzono go w 1988 roku pod nazwą Park Narodowy "Słowacki Raj". Powierzchnia Parku wynosi 197,63 km², a powierzchnia jego pasma ochronnego 130,11 km². Słowacki Raj to krasowy płaskowyż o średniej wysokości od 800 do 1000 m n.p.m. będący częścią Karpat Zachodnich. Obecnie w wapiennych skałach wyrzeźbione są naturalne wąwozy i kotliny, a rzeki tworzą liczne progi i wodospady.

Flora
Około 90% powierzchni jest porośnięte poprzez lasy jodłowo - bukowe, w których występuje liczna roślinność alpejska i polodowcowa jak słowacka odmiana sasanki alpejskiej - łac. Pulsatilla slavica oraz inne liczne rośliny endemiczne.

Fauna
W lasach żyje szereg gatunków zwierząt, które podobnie jak w Polsce są pod ochroną. Są to np.: kozica (Rupicapra rupicapra), ryś (Lynx lynx), wilk (Canis lupus), kuna leśna (Martes martes). Ponadto masyw jest siedliskiem orła przedniego (Aquila chrysaëtos), jastrzębia gołębiarza (Accipiter gentilis), myszołowa zwyczajnego (Buteo buteo) oraz sokoła wędrownego (Falco peregrinus) i wiele innych gatunków objętych w Polsce ochroną.

Park Narodowy Yellowstone

Park narodowy położony w Stanach Zjednoczonych, jest pierwszym i najstarszym parkiem narodowym na świecie. Na terenie parku znajdują się słynne gejzery, gorące źródła, wulkany błotne, fumarole i wodospady.

Fauna.
Najsłynniejsze zwierzęta to: niedźwiedź brunatny grizzly (Ursus arctos horribilis), baribal (Ursus americanus), puma (Puma concolor, wilk szary (Canis lupus), kojot (Canis latrans), skunks, bizon, antylopa.

Flora.
Wiele roślin parku to pirofity znoszące pożar bez uszczerbku.


Znaczną częśc parku pokrywają lasy iglaste z bardzo rozpowszechnioną sosną wydmową, (Pinus contorta) której szyszeczki otwierają się tylko pod wpływem bardzo wysokiej temperatury.

Park Narodowy Krugera

Park narodowy w RPA, założony w 1898 roku i nazwany od nazwiska ówczesnego prezydenta Paula Krugera. Powierzchnia parku to 18 989 km².

Park powstał by chronić tereny wyniszczone przez napływających poszukiwaczy złota i kłusowników.

Fauna.
Charakterystyczne zwierzęta parku to tzw. „Wielka Piątka Afryki” (lew, lampart, bawół afrykański, czarny nosorożec, słoń), a ponad to antylopy, zebry, żyrafy, hieny, krokodyle.

Flora.
Klimat parku jest gorący i wilgotny. Wśród wielu gatunków roślin (głównie traw) najbardziej charakterystyczny jest Baobab.

Park Narodowy Grønlands

Największy na świecie park narodowy został założony w 1974 roku. Rozciąga się na pow. 972.000 km² i od 1977 r. stanowi jeden z rezerwatów biosfery UNESCO.

Obecnie na terenie parku zamieszkuje od 50-100 osób, z których znaczną cześć stanowią naukowcy.

Fauna
W parku żyje od 5 do 15 tys. wołów piżmowych (co stanowi 40% ich światowej populacji), renifery, lemingi, zające, gronostaje, wilki, wiele ptaków (np. mewy i rybitwy), foki, niedźwiedzie polarne, morsy.

Flora
Okres wegetacyjny jest krótki i trwa od połowy lipca do października. Pojawiają się tu nieliczne brzozy i wierzby, turzyce, mchy, a w obrębie fiordu kwitną nawet wrzosy.

Zdjęcia pochodzą z galerii Jerzego Strzleckiego

Fot. 1: Zachody słońca trwające całymi dniami.


Fot. 2: Krajobraz parku


Fot.3: Góra lodowa (wygląda jak rendering, prawda? :D)


Fot.4: woły piżmowe

Biebrzański Park Narodowy

Rok założenia: 1993r
Symbol: batalion
Powierzchnia: 59223 ha (największy w Polsce)
Otulina: 66824 ha

Biebrzański Park Narodowy chroni rozległe i prawie niezmienione dolinowe torfowiska z unikalną różnorodnością gatunków roślin, ptaków i innych zwierząt oraz naturalnych ekosystemów.



Flora:
Występuje tu ponad 900 gatunków roślin naczyniowych. Stwierdzono 90 gatunków podlegające ochronie całkowitej i 17 pod ochroną częściową.

Ponad 40% powierzchni Parku zajmują siedliska hydrogeniczne: wodne, bagienne, torfowiskowe, szuwary, a także wilgotne zbiorowiska leśne. Szczególnie cenna jest duża grupa zbiorowisk mechowiskowych, zawierających liczne gatunki rzadkie i reliktowe (brzoza niska, wierzba lapońska, gnidosz królewski), zanikające w innych częściach kraju. Ponad to wiele rzadkich gatunków storczyków, widłaków i rosiczek.

Fauna:
Na Bagnach Biebrzańskich gniazduje wiele (180) gatunków ptaków związanych ze środowiskiem bagiennym. Ponadto Kotlina Biebrzańska ma ogromne znaczenie dla wielu gatunków (270) ptaków żerujących oraz wypoczywających w czasie corocznych wędrówek.

Najbardziej charakterystyczne lęgowe gatunki ptaków to: batalion, wodniczka, dubelt, kszyk, kulik wielki, biegus zmienny, żuraw, rybitwa białoskrzydła i białowąsa, puchacz, orlik krzykliwy oraz sowa błotna.

Najbardziej charakterystycznym ssakiem Biebrzańskiego PN jest łoś, który jedynie tu przetrwał okres II wojny światowej. Znajduje się tu największa w kraju ostoja łosia (ok. 400 sztuk). Reintrodukowany po ostatniej wojnie bóbr jest obecnie zwierzęciem pospolitym.

W grupie bezkręgowców stwierdzono ponad 700 gat. motyli, w tym 94 gatunki motyli dziennych. Wykazano obecność 448 gatunków pająków.

I pamiętaj - podlej dom!

Czy kartka z takim napisem jak w tytule przestanie niedługo leżeć w strefie wyobraźni twórców science fiction? Profesorowie Yoav Waisel i Amram Eshel z Uniwersytetu w Tel Awiwie wierzą, że tak. Sześć lat temu stworzyli firmę zajmującą się tworzeniem przedmiotów codziennego użytku z żywych roślin. Na razie realizowane są pilotażowe projekty na terenie USA, Australii i Izraela. Są to na razie elementy małej architektury jak ławki, lampy etc. Jednakże profesorowie twierdzą zgodnie , że ekoarchitektura to kwestia najwyżej 10ciu lat. Projektowane przez nich konstrukcje zbudowane są z korzeni powietrznych, o wiele bardziej elastycznych od, wykorzystywanych zwykle do formowania, pędów.

źródło: American Friends of Tel Aviv Universit

W Ogrodzie Botanicznym w Brukseli zakwitł "trupi kwiat"

Kwitnie rzadko i krótko, ale gdy już zakwitnie wszędzie wokół unosi się zapach... gnijącego mięsa.

Dziwidło olbrzymie (Amorphophallus titanum)

To największy na świecie przedstawiciel rodziny obrazkowatych (Araceae), jej kwiaty (a w zasadzie kwiatostany mogą mieć nawet 3 merty wysokości.

Cykl życiowy. Wypuszcza ona tylko jeden liść, wyglądający jak małe drzewko o wysokości do 7 metrów. Liść utrzymuje się przez 10-14 miesięcy, po czym więdnie i roślina wchodzi w okres spoczynku trwający od 3 do 12 miesięcy. Po okresie spoczynku roślina wypuszcza kolejny liść albo kwiatostan (nigdy naraz). Kwiatostan ma do 3 metrów wysokości, jest otwarty nie dłużej niż 3 dni. Zapach przypominający gnijące mięso przyciąga z daleka owady zapylające kwiaty. Amorphophallus titanum kwitnie pierwszy raz po 8-10 latach.


Ciekawostki.
* Grecka nazwa rośliny w dosłownym tłumaczeniu oznacza „wielki penis o dziwnym kształcie”. Amorphophallus titanum (ze starogreckiego: amorphos "bez formy, zniekształcony" + phallos "penis", titan "wielki").
* Roślinę odkryto w 1878 roku na Sumatrze. Pierwszy egzemplarz w Europie wyhodowano w Królewskim Ogrodzie Botanicznym w Kew w Londynie w 1889 roku. Lecz ze względu na "nieprzyzwoity" wygląd nie pozwalano kobietom na jego oglądanie.

Amorphophallus Titanum

Plants Gallery

po kliknięciu na obrazek otworzy się polecana strona

Dziś czas na polecenie dobrego internetowego zielnika. Dużo gatunków, a lista ciągle się powiększa. Fotografie ładne, dobrze pokazujące rośliny. Warto zaglądać.

Natura przez szkiełko Pentaxa

Polecamy zaprzyjaźnioną galerię zdjęć Łukasza Zembrzuskiego. Sporo ciekawych i dobrych fotografii roślin i zwierząt różnej maści i rozmiaru. Naprawdę warto.

Ptaki i inne

Makro Fotografia

Flora

Rośliny chronione

Pobierz rozporządzenie ministra środowiska w sprawie gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną.

W załączniku nr1 do rozporządzenia kompletny spis gatunków objętych ochroną ścisłą.
W załączniku nr2 do rozporządzenia kompletny spis gatunków objętych ochroną częściową.
W załączniku nr3 ustalenia dotyczące pozyskiwania roślin chronionych.